ഇസ്‌ലാമിക വിശ്വാസശാസ്ത്രത്തിലെ ഏറ്റവും മൗലികമായ രണ്ട് സംജ്ഞകളാഅ് الطاعة (ത്വാഅത്ത് – അനുസരണം) العبادة  (ഇബാദത്തു് – ആരാധന) എന്നിവ. ഇവ തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തെ കുറിച്ചും വ്യത്യാസത്തെ കുറിച്ചും ഒരു സത്യവിശ്വാസി കൃത്യമായി അറിഞ്ഞിരിക്കണം. ഇബാദത്ത് എന്നത് അല്ലാഹുവിന് മാത്രം അവകാശപ്പെട്ട സവിശേഷമായ ഒരു അവകാശം ആകുന്നു.

അല്ലാഹുവിനോടുള്ള തികഞ്ഞ ആത്മാർത്ഥത (ഇഖ്‌ലാസ്), അങ്ങേയറ്റത്തെ സ്നേഹം, ആദരവ്, പ്രതീക്ഷ, ഭയം എന്നിവയോടുകൂടി അവന്റെ കൽപ്പനകൾ അനുസരിക്കുകയും വിലക്കുകൾ വെടിയുകയുമാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ‘ഇബാദത്ത്’ എന്ന് പറയുന്നത്. അല്ലാഹുവോടുള്ള പൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്തിൽ നിന്നും, അവന്റെ പ്രതിഫലത്തെ കുറിച്ചുള്ള പ്രത്യാശയിൽ നിന്നും, അവന്റെ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയത്തിൽ നിന്നുമാണ് ഇബാദത്ത് ഉടലെടുക്കുന്നത്. അവന്റെ കൽപ്പനകൾ പാലിക്കുന്നതിലും വിലക്കുകൾ വെടിയുന്നതിലും ഇതാണ് അന്തർലീനമായിരിക്കുന്നത്.

അല്ലാഹു മാത്രമാണ് ആരാധനക്ക് അർഹൻ എന്നും, അവൻ മാത്രമാണ് അതിന് അവകാശപ്പെട്ടവൻ എന്നും ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ട് വേണം ഒരാൾ അല്ലാഹുവിനെ ആരാധിക്കാൻ. അങ്ങനെ അവൻ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടും അവന്റെ ശിക്ഷയെ ഭയന്നുകൊണ്ടും, തന്റെ പൂർണ്ണഹൃദയത്തോടെ അവനെ സ്നേഹിച്ചുകൊണ്ടും നമസ്കാരം, നോമ്പ് തുടങ്ങിയ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനകൾ പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നു. അപ്രകാരംതന്നെ, അല്ലാഹുവിനോടുള്ള സ്നേഹത്താലും, അവന്റെ പ്രതിഫലത്തിലുള്ള ആഗ്രഹത്താലും, അവന്റെ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത ജാഗ്രതയാലും അവൻ നിഷിദ്ധമാക്കിയ കാര്യങ്ങളെ പൂർണ്ണമായി വെടിയുകയും ചെയ്യുന്നു.

ﻭَﻣَﺎ ﺧَﻠَﻘْﺖُ ٱﻟْﺠِﻦَّ ﻭَٱﻹِْﻧﺲَ ﺇِﻻَّ ﻟِﻴَﻌْﺒُﺪُﻭﻥِ

ജിന്നുകളെയും മനുഷ്യരെയും എന്നെ ആരാധിക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയല്ലാതെ ഞാന്‍ സൃഷ്ടിച്ചിട്ടില്ല. (ഖു൪ആന്‍ :51/56)

അതായത്: അല്ലാഹുവിന്റെ തൗഹീദ് ഉൾക്കൊള്ളാനും അവനോടുള്ള സ്നേഹം കൊണ്ടും പ്രതീക്ഷ കൊണ്ടും ഭയം കൊണ്ടും ഇബാദത്ത് അവന് മാത്രം അര്‍പ്പിക്കാനനും (ഇഖ്‌ലാസ്) വേണ്ടിയല്ലാതെ മറ്റൊന്നിനുമല്ല. അല്ലാഹു സർവ്വ അനുഗ്രഹങ്ങളും ചൊരിയുന്നവനും നന്മ ചെയ്യുന്നവനും  ആയതുകൊണ്ട് അവനോടുള്ള പൂർണ്ണമായ സ്നേഹത്താലും, അവന്റെ പക്കലുള്ള പ്രതിഫലത്തെക്കുറിച്ചുള്ള (സ്വർഗ്ഗം) ആഗ്രഹത്താലും, അവന്റെ പക്കലുള്ള ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള (നരകം) കടുത്ത ഭയത്താലുമായിരിക്കണം ഇത്.

എന്നാൽ അനുസരണം (ത്വാഅത്ത്) എന്നത് പല വിഭാഗങ്ങളായുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലം ആശിച്ചുകൊണ്ടും അവന്റെ ശിക്ഷയെ ഭയന്നുകൊണ്ടും, അവൻ മാത്രമാണ് ആരാധനക്ക് അർഹൻ എന്ന് ദൃഢമായി വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടും ആരെങ്കിലും അല്ലാഹുവിനെ അനുസരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവന്റെ ആ അനുസരണം അല്ലാഹുവിനുള്ള ‘ഇബാദത്ത്’ ആയി മാറുന്നു. അവൻ നമസ്കരിക്കുമ്പോഴും, നോമ്പെടുക്കുമ്പോഴും, നന്മ കൽപ്പിക്കുകയും തിന്മ വിലക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോഴുംം അല്ലാഹുവിനെ സ്മരിക്കുമ്പോഴും, മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം. ഇതെല്ലാം അല്ലാഹു കൽപ്പിച്ച കാര്യങ്ങളാണെന്ന ബോധ്യത്തോടെയും ഇതിലൂടെ അല്ലാഹുവിന്റെ അനുഗ്രഹം പ്രത്യാശിച്ചുകൊണ്ടുമാണ് അവൻ ചെയ്യുന്നത്.

അവൻ അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനകൾക്ക് വഴങ്ങിക്കൊണ്ട് ഭരണാധികാരിയെയും, നബി ﷺ യെയും, മാതാപിതാക്കളെയും, പ്രബോധകൻമാരെയുമൊക്കെ അനുസരിക്കുന്നു; കാരണം അല്ലാഹു അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ കൽപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ഇത്തരത്തിലുള്ള അനുസരണം അല്ലാഹുവിന് മാത്രം സമർപ്പിക്കുന്ന ‘ഇബാദത്ത്’ ആണ്. സൃഷ്ടികളായ ഇവരെയെല്ലാം അനുസരിക്കുന്നത് യഥാർത്ഥത്തിൽ അല്ലാഹുവിനെ ആരാധിക്കലാണ്.

مَّن يُطِعِ ٱلرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ ٱللَّهَ

(അല്ലാഹുവിന്‍റെ) ദൂതനെ ആര്‍ അനുസരിക്കുന്നുവോ തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ അല്ലാഹുവെ അനുസരിച്ചു. (ഖു൪ആന്‍ :4/80)

അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടും അവന്റെ ശിക്ഷയെ ഭയന്നുകൊണ്ടും, അല്ലാഹു മാത്രമാണ് ആരാധനക്ക് അർഹൻ എന്ന് ദൃഢമായി വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടുമാണ് അത് ചെയ്യുന്നത്.

എന്നാൽ, ഒരാൾ ഈ കൽപ്പനകളെല്ലാം പ്രാവർത്തികമാക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് ആളുകളെ കാണിക്കാനും പ്രശസ്തിക്കും വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, അത് ആരാധനയായി മാറുന്നില്ല. അവൻ അല്ലാഹുവിനെ അനുസരിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അതിലൂടെ അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിയോ അവനിലേക്ക് അടുക്കാനോ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലെങ്കിൽ; ഉദാഹരണത്തിന് ആളുകളെ കാണിക്കാൻ വേണ്ടി നമസ്കരിക്കുകയോ, ദിക്ർ ചൊല്ലുകയോ, നന്മ കൽപ്പിക്കുകയോ, തിന്മ വിലക്കുകയോ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ അത് ആരാധനയല്ല. അതുമല്ലെങ്കിൽ, ഭരണാധികാരികളെ അനുസരിക്കുന്നത് അല്ലാഹു അങ്ങനെ കൽപ്പിച്ചതുകൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ധനസമ്പാദനത്തിനോ അല്ലെങ്കിൽ അവരെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയം കാരണത്താലോ മാത്രമുള്ള ഭൗതിക ലക്ഷ്യങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയാണെങ്കിൽ, അതും അല്ലാഹുവിനുള്ള ആരാധനയായി പരിഗണിക്കപ്പെടുകയില്ല.

ഇതുപോലെതന്നെയാണ് മാതാപിതാക്കളോടുള്ള അനുസരണത്തിന്റെ കാര്യവും; ഒരാൾ തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ അനുസരിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടിയും അവന്റെ പ്രതിഫലം ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ടുമാണെങ്കിൽ, അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ‘ഇബാദത്ത്’ ആയി മാറുന്നു. എന്നാൽ, അവൻ അവരെ അനുസരിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതി ഉദ്ദേശിച്ചല്ല, മറിച്ച് അവർ തന്റെ മാതാപിതാക്കളായതുകൊണ്ട് മാത്രമാണെങ്കിൽ – അത്  അനിവാര്യവും നല്ല കാര്യവുമാണെങ്കിലും – അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ആരാധനയായി മാറുന്നില്ല. കാരണം, സ്വാഭാവികമായ മനുഷ്യപ്രകൃതിയുടെയും, അവരോടുള്ള സ്നേഹത്തിന്റെയും, അവർക്ക് നന്മ ചെയ്യണമെന്ന താല്പര്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് അവൻ അവരെ അനുസരിച്ചത്. അതിലൂടെ അവൻ അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തി ലക്ഷ്യം വെച്ചിട്ടില്ല.

ഇതുപോലെതന്നെയാണ് ഒരാൾ ഏതെങ്കിലും വ്യക്തികളെ ഒരു കച്ചവടത്തിലോ, വീട് നിർമ്മാണത്തിലോ, അല്ലെങ്കിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് എന്തെങ്കിലും കൊടുക്കുന്ന കാര്യത്തിലോ അനുസരിക്കുന്നത്. അവൻ അവരെ അനുസരിച്ചത് അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടിയല്ല, മറിച്ച് അതിൽ പൊതുവായ ഗുണമുണ്ടെന്ന് കണ്ടതുകൊണ്ട് മാത്രമാണെങ്കിൽ, ഇതൊക്കെ ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ അനുവദനീയമായ വെറും ഭൗതിക കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

അതുപോലെതന്നെ, ഭരണാധികാരികൾ അമുസ്‌ലിംകൾ ആയിരിക്കുകയും, അവർ അനുവദനീയമായ ഒരു കാര്യം കൽപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരാൾ അവരെ അനുസരിക്കുന്നത് ഇതിൽ പെട്ടതാണ്. അല്ലാതെ, അദിയ്യ് ഇബ്‌നു ഹാതിം رضي الله عنه വിന്റെ ചരിത്രത്തിലെപ്പോലെ, ‘അവർ അല്ലാഹു ഹലാലാക്കിയത് ഹറാമാക്കാനും അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയത് ഹലാലാക്കാനും അധികാരമുള്ളവരാണ്’ എന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടല്ല അവൻ അനുസരിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, അതിൽ വ്യക്തമായ നന്മ  ഉള്ളതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ്.

ഉദാഹരണത്തിന്: ഭരണാധികാരികൾ അമുസ്‌ലിംകളാണെങ്കിലും, അവർ ഒരു പ്രത്യേക വഴിയിലൂടെ മാത്രമേ വാഹനങ്ങൾ പോകാവൂ എന്നും മറ്റൊരു വഴിയിലൂടെ തിരിച്ചു വരണമെന്നും കൽപ്പിച്ച് റോഡ് ഗതാഗതം ക്രമീകരിച്ചാൽ, ജനങ്ങൾ ആ നിയമങ്ങൾ പാലിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥരാണ്; കാരണം അതിൽ അവർക്ക് തന്നെയാണ് ഗുണമുള്ളത്. ഇത് ഒരിക്കലും ആ ഭരണാധികാരിക്കോ, പോലീസ് മേധാവിക്കോ, മറ്റാർക്കെങ്കിലുമോ ചെയ്യുന്ന ‘ഇബാദത്ത്’ ആകുന്നില്ല. മറിച്ച്, ജനങ്ങളുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അനുവദനീയമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണിത്. അതുകൊണ്ട്, ഒരു നൻമ ലക്ഷ്യം വെച്ച് ജനങ്ങൾ അത് ചെയ്യുമ്പോൾ, അത് ഭരണകൂടത്തെയോ പോലീസ് മേധാവിയെയോ ആരാധിക്കലല്ല; മറിച്ച് ജനങ്ങളുടെ നന്മ നിലനിർത്തുന്ന അനുവദനീയമായ കാര്യങ്ങൾ മാത്രമാണ്.

ഇതുപോലെതന്നെയാണ് നികുതികളുടെ കാര്യവും. ഒരു ഭരണകൂടം – അത് മുസ്‌ലിം ഭരണകൂടമാവട്ടെ അമുസ്‌ലിം ഭരണകൂടമാവട്ടെ – ഒരു വ്യക്തിയുടെ വീടിനോ, കടയ്ക്കോ, കൃഷിത്തോട്ടത്തിനോ മേൽ വർഷത്തിലോ മാസത്തിലോ അടയ്‌ക്കേണ്ട ഒരു നികുതി ചുമത്തുകയും അത് നിർബന്ധമാക്കുകയും ചെയ്താൽ, ഒരാൾ അത് അടച്ചു തീർക്കുന്നത് അവരെ ആരാധിക്കലല്ല. ഒന്നുകിൽ അവരുടെ ഉപദ്രവങ്ങളിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാനോ, അല്ലെങ്കിൽ അവർ ചെയ്യുന്ന നല്ല വികസന പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് അത് സഹായകരമാകുമെന്ന നന്മ കണ്ടുകൊണ്ടോ ആണ് അവൻ അത് നൽകുന്നത്. അതുകൊണ്ട് അത് അവർക്കുള്ള ആരാധനയാകുന്നില്ല. ഇനി, ഒരു വിശ്വാസി ആ നികുതിപ്പണം നൽകുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തി ഉദ്ദേശിച്ചും, ആ ഭരണകൂടം ചെയ്യുന്ന പൊതുജനക്ഷേമ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ പങ്കാളിയാകാനുമാണെങ്കിൽ, അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ‘ഇബാദത്ത്’ ആയി മാറും. അതല്ലാതെ, അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തിയല്ല ലക്ഷ്യം, പകരം പൊതുനന്മ മാത്രമാണ് ലക്ഷ്യമെങ്കിൽ, അല്ലെങ്കിൽ അവരുടെ ഉപദ്രവം ഭയന്നാണെങ്കിൽ, അത് അവരെ ആരാധിക്കലല്ല. മറിച്ച്, ആരാധനയുമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാത്ത സാധാരണ ഭൗതികമായ ഒരു ഇടപാട്  മാത്രമാണത്.

എന്നാൽ, ഒരാൾ ഏതെങ്കിലും ഒരു വ്യക്തിയെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു ഭരണാധികാരിയെയോ അനുസരിക്കുന്നത്; അയാൾക്ക് സ്വയം ഉപദ്രവിക്കാനും ഉപകരിക്കാനും കഴിവുണ്ടെന്ന വിശ്വാസത്തോടെയോ, അല്ലെങ്കിൽ അയാൾ കൽപ്പിക്കുന്നതെല്ലാം പരമമായ സത്യവും അനുവദനീയവുമാണ് – അത് അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായാൽ പോലും – എന്ന വിശ്വാസത്തോടെയോ ആണെങ്കിൽ, അവൻ ആ സൃഷ്ടിയെ ആരാധിക്കുന്നവനായി മാറിക്കഴിഞ്ഞു. അതായത്, ഒരു ഭരണാധികാരിയെയോ പണ്ഡിതനെയോ ഒരാൾ അനുസരിക്കുന്നത്; അയാൾക്ക് കാര്യങ്ങൾ ഹലാലാക്കാൻ അധികാരമുണ്ടെന്നോ, അയാൾക്ക് സ്വന്തമായി ഗുണവും ദോഷവും വരുത്താൻ കഴിയുമെന്നോ, അയാൾ ആരാധനക്ക് അർഹനാണെന്നോ വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടാണെങ്കിൽ അവൻ ആ സൃഷ്ടിയെ ആരാധിച്ചു എന്നും, അവനെ അല്ലാഹുവിന് പുറമെ ഒരു ഇലാഹായി സ്വീകരിച്ചു എന്നുമാണ്. അങ്ങനെയുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ അവനോടുള്ള അനുസരണം അവനെ ആരാധിക്കലായി മാറുന്നു.

ചുരുക്കത്തിൽ അനുസരണത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ വ്യക്തമായ വിശദീകരണങ്ങളുണ്ട്:

1. ഒരാൾ ഒരു കാര്യം ചെയ്യുന്നത് അത് അനുവദനീയമായ ഒന്നായതുകൊണ്ടോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിൽ പൊതുവായ നന്മ ഉള്ളതുകൊണ്ടോ മാത്രമാണെങ്കിൽ; അല്ലാതെ ആ വ്യക്തിയെ ആരാധിക്കാനോ, അല്ലെങ്കിൽ അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയത് അയാൾ ഹലാലാക്കുമ്പോൾ അത് വകവെച്ചു കൊടുക്കാനോ വേണ്ടിയല്ലെങ്കിൽ അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ആരാധനയല്ലെങ്കിലും തികച്ചും അനുവദനീയമായ ഒരു അനുസരണമാണ്. അതിൽ യാതൊരു തെറ്റുമില്ല. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളിൽ കൽപ്പിക്കുന്നയാൾ മുസ്‌ലിമാണോ അമുസ്‌ലിമാണോ എന്നതോ, അയാൾ ഭരണാധികാരിയാണോ അതോ ഭരണാധികാരിയുടെ പ്രതിനിധിയാണോ എന്നതോ പ്രശ്നമല്ല. പൊതുനന്മകളുമായും അനുവദനീയമായ ഭൗതിക കാര്യങ്ങളുമായും ബന്ധപ്പെട്ട് കിടക്കുന്നതാണ് ഇത്. ഇത് ആരാധനയുടെ  പരിധിയിൽ വരുന്നതല്ല.

2. ഇനി, ഒരു വിശ്വാസി താൻ ചെയ്യുന്ന അനുസരണങ്ങളിലൂടെ അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തിയും പ്രതിഫലവും ഉദ്ദേശിക്കുകയും, അവനെ ആരാധിക്കാൻ ലക്ഷ്യം വെക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ; അതായത് – അല്ലാഹു അങ്ങനെ കൽപ്പിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം – അവൻ ഭരണാധികാരിയെയും, നബി ﷺ യെയും , മാതാപിതാക്കളെയും അനുസരിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രതിഫലം കൊതിച്ചും അവന്റെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ചുമാണെങ്കിൽ, അതെല്ലാം അല്ലാഹുവിനുള്ള ‘ആരാധനയും’ അവനോടുള്ള ‘അനുസരണവും’ ആയി മാറുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ തൃപ്തി കാംക്ഷിച്ചുകൊണ്ടും അവനിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുക്കാൻ വേണ്ടിയും ചെയ്യുന്ന ഏതൊരു അനുസരണവും അല്ലാഹുവിനുള്ള ആരാധനയാണ്, അല്ലാതെ സൃഷ്ടിക്കുള്ള ആരാധനയല്ല.

3. എന്നാൽ, ഒരു സൃഷ്ടിയെ അനുസരിക്കുന്നത്; ആ സൃഷ്ടിയിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക ‘അദൃശ്യ രഹസ്യമുണ്ടെന്നോ’, അയാൾക്ക് ഈ പ്രപഞ്ചത്തിൽ എന്തെങ്കിലും തരത്തിൽ സ്വന്തമായി ഇടപെടാൻ കഴിവുണ്ടെന്നോ ഉള്ള വിശ്വാസത്തോടെയാണെങ്കിൽ; അല്ലെങ്കിൽ അവനെ ആരാധിച്ചാൽ അവൻ ഉപകാരം ചെയ്യുമെന്നും ആരാധിച്ചില്ലെങ്കിൽ ഉപദ്രവിക്കുമെന്നും ഉള്ള ധാരണയോടെയാണെങ്കിൽ, അതല്ലെങ്കിൽ ഒരു അദൃശ്യ ശക്തിയുണ്ടെന്ന് വിശ്വസിച്ച് അവനിലേക്ക് അടുക്കാനായി തന്റെ കുട്ടിയെ വഴിപാടായി നൽകുകയോ, രോഗശമനം തേടുകയോ ഒക്കെ ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ; ഇതെല്ലാം അല്ലാഹുവല്ലാത്തവർക്കുള്ള ആരാധനയാണ്. ഇതെല്ലാം വലിയ ‘ശിർക്ക്’ ആകുന്നു.

അതുകൊണ്ട്, അനുസരണം (ത്വാഅത്ത്) ആരാധന (ഇബാദത്ത്) സംബന്ധിച്ച കാര്യങ്ങളിൽ കൃത്യമായ ഈ വേർതിരിവ് അറിഞ്ഞിരിക്കൽ അനിവാര്യമാണ്. എല്ലാ അനുസരണങ്ങളും ആരാധനയാകുന്നില്ല. എന്നാൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ ﷻ തൃപ്തി മാത്രം ലക്ഷ്യം വെച്ചുകൊണ്ട് ചെയ്യുന്നതും, അവന്റെ ശരീഅത്തിന് പൂർണ്ണമായി യോജിക്കുന്നതുമായ ഏതൊരു ആരാധനയുമാണോ, അതാണ് യഥാര്‍ത്ഥ ആരാധനയും അവനോടുള്ള യഥാർത്ഥ അനുസരണവും.

ഇതുപോലെതന്നെയാണ് ഭരണാധികാരികളെ അനുസരിക്കുന്ന കാര്യവും; അത് മൂന്നായി തരംതിരിക്കപ്പെടുന്നു:

1. അല്ലാഹുവിന്റെ കൽപ്പനയനുസരിച്ച്, അവനെ ഓർത്തുകൊണ്ട് നന്മയുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഒരാൾ അവരെ അനുസരിക്കുകയാണെങ്കിൽ, അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ‘ഇബാദത്ത്’  ആകുന്നു.

2. ഇനി, അവരുടെ ഉപദ്രവത്തിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണ് അവരെ അനുസരിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ആരാധനയാകുന്നില്ല. ആ അനുസരണത്തിന് പരലോകത്ത് പ്രതിഫലം ലഭിക്കുകയുമില്ല.

3. എന്നാൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായിപ്പോലും ‘അവർ ഹലാലാക്കിയത് ഹലാലും, അവർ ഹറാമാക്കിയത് ഹറാമുമാണ്’ എന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടും, അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായി നിയമങ്ങൾ നിർമ്മിക്കാൻ അവർക്ക് പൂർണ്ണ അധികാരമുണ്ടെന്ന് കരുതിക്കൊണ്ടുമാണ് ഒരാൾ അവരെ അനുസരിക്കുന്നതെങ്കിൽ, അത് ‘വലിയ ശിർക്ക്’ആകുന്നു.

ഇതേ കാര്യമാണ് ജൂത-നസ്വാറാക്കൾ തങ്ങളുടെ പണ്ഡിതന്മാരോടും പുരോഹിതന്മാരോടും ചെയ്തത്. തൗറാത്തും ഇൻജീലും വിലക്കുന്ന കാര്യങ്ങളാണെങ്കിൽ പോലും, ആ പുരോഹിതന്മാർ എന്ത് ഹലാലാക്കിയോ അത് അവർ ഹലാലാക്കുകയും, എന്ത് ഹറാമാക്കിയോ അത് അവർ ഹറാമാക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതിനാലാണ് അല്ലാഹു അവരെക്കുറിച്ച് ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞത്:

اتَّخَذُوا أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللَّهِ

അവര്‍ വേദക്കാര്‍ തങ്ങളുടെ പണ്ഡിതന്മാരെയും പുരോഹിതന്മാരെയും അല്ലാഹുവിന്‌ പുറമെ റബ്ബുകളാക്കിയിരിക്കുന്നു…. (ഖു൪ആന്‍:9/31)

കാരണം, അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമങ്ങൾക്ക് വിരുദ്ധമായിരുന്നിട്ടും ആ പുരോഹിതന്മാർ ഹലാലാക്കിയത് അവരും ഹലാലാക്കി, പുരോഹിതന്മാർ ഹറാമാക്കിയത് അവരും ഹറാമാക്കി. അവർ മനുഷ്യരെ അനുസരിക്കുകയും അല്ലാഹുവിന്റെ  വേദഗ്രന്ഥത്തെ തങ്ങളുടെ പുറകോട്ട് എറിയുകയും ചെയ്തു. ഇതിലൂടെ അവർ സത്യനിഷേധികളായി മാറി. അല്ലാഹു ഹറാമാക്കിയതിനെ അവർ ഹലാലായതായി കണ്ടു. അല്ലാഹുവിന്റെ നിയമത്തിന് വിരുദ്ധമായി ആ മനുഷ്യരെ അന്ധമായി ബഹുമാനിച്ചുകൊണ്ടും, അവർ ചെയ്യുന്നതാണ് ശരിയെന്ന് വിശ്വസിച്ചുകൊണ്ടുമാണ് അവർ മനുഷ്യരെ അനുസരിച്ചത്.

എന്നാൽ, ഒരാൾ ഒരു ഭരണാധികാരിയേ ഒരു പാപകാര്യത്തിൽ  അനുസരിക്കുകയും, അതോടൊപ്പം ‘അവർ ഹലാലാക്കിയത് ഹലാലും ഹറാമാക്കിയത് ഹറാമുമാണ്’ എന്ന് അവൻ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുകയാണെങ്കിൽ; അതായത് അവൻ ആ പാപത്തിൽ അവരെ അനുസരിച്ചത് തന്റെ സ്വന്തം ഇച്ഛകൾക്ക് വേണ്ടിയും ഭൗതിക നേട്ടങ്ങൾക്ക് വേണ്ടിയും മാത്രമാണെങ്കിൽ, അത് ഈമാനിന്റെ കുറവും ഈമാനിന്റെ ബലഹീനതയുമാണ്; അല്ലാതെ അത് ഒരിക്കലും ശിർക്കോ കുഫ്റോ  ആകുന്നില്ല. അവൻ ആ പാപത്തെ മതപരമായി അനുവദനീയമായ ഒന്നായി കാണുന്നത് വരെ അത് ഒരിക്കലും കുഫ്ർ ആകുകയേ ഇല്ല. അതായത്, അല്ലാഹുവിന്റെ ശരീഅത്തിന് വിരുദ്ധമായാൽ പോലും, ഭരണാധികാരി കൽപ്പിച്ചതെന്തും അനുസരിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്, വിലക്കിയതെന്തും തള്ളപ്പെടേണ്ടതാണ്’ എന്ന് അവൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുമ്പോഴാണ് അത് കുഫ്റാകുന്നത്. അങ്ങനെ വിശ്വസിക്കുന്നതോടെ അവൻ ആ സൃഷ്ടിയെ അല്ലാഹുവിന് ﷻ പുറമെ ഒരു ഇലാഹായി സ്വീകരിച്ചവനായി മാറി.

 

 

www.kanzululoom.com