‘മുബാഹല’ (المباهلة) എന്നാൽ ഭാഷാപരമായി ‘പരസ്പരം ശാപപ്രാർത്ഥന നടത്തുക’ എന്നാണ് അർത്ഥം. ശറഅിൽ ‘മുബാഹല’ എന്നാൽ, സത്യവും അസത്യവും തമ്മിലുള്ള തർക്കത്തിൽ തങ്ങൾ പറയുന്നതാണ് സത്യമെന്ന് ഉറപ്പിച്ചു പറയാൻ വേണ്ടി, അല്ലാത്തപക്ഷം കള്ളം പറയുന്ന കക്ഷിയുടെ മേൽ അല്ലാഹുവിന്റെ ശാപവും കോപവും ഉണ്ടാകട്ടെ എന്ന് ഇരുവിഭാഗവും ഒത്തുചേർന്ന് നടത്തുന്ന അത്യന്തം ഗൗരവമേറിയ പ്രാർത്ഥനയാണിത്.
മുബാഹല സത്യത്തെ സ്ഥാപിക്കുന്നതിനും അസത്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണ് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. ഒപ്പം, കൃത്യമായ തെളിവുകൾ വന്നെത്തിയ ശേഷവും സത്യത്തിൽ നിന്ന് തിരിഞ്ഞുകളയുന്നവന്റെ മേൽ തെളിവ് അന്തിമമായി നിർബന്ധമാക്കുന്നതിനും വേണ്ടിയാണിത്.
വിശുദ്ധ ഖുർആനിലെ സൂറ: ആലുഇംറാനിലെ 61-ാം ആയത്തിലൂടെയാണ് അല്ലാഹു ഈ നിയമം പഠിപ്പിച്ചുതരുന്നത്. ഈസാ നബി عليه السلام യുടെ ജനനത്തെയും ദൈവത്വത്തെയും കുറിച്ച് നജ്റാനിൽ നിന്നുള്ള ക്രൈസ്തവ പ്രതിനിധികൾ നബി ﷺ യോട് തർക്കിക്കാൻ വന്നു. കൃത്യമായ തെളിവുകൾ നൽകിയിട്ടും അവർ സത്യം അംഗീകരിക്കാൻ കൂട്ടാക്കിയില്ല. അപ്പോൾ അല്ലാഹു നബി ﷺ യോട് ഇപ്രകാരം കൽപ്പിച്ചു:
فَمَنْ حَآجَّكَ فِيهِ مِنۢ بَعْدِ مَا جَآءَكَ مِنَ ٱلْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا۟ نَدْعُ أَبْنَآءَنَا وَأَبْنَآءَكُمْ وَنِسَآءَنَا وَنِسَآءَكُمْ وَأَنفُسَنَا وَأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ ٱللَّهِ عَلَى ٱلْكَٰذِبِينَ
ഇനി നിനക്ക് അറിവ് വന്നുകിട്ടിയതിനു ശേഷം അവന്റെ (ഈസായുടെ) കാര്യത്തില് നിന്നോട് ആരെങ്കിലും തര്ക്കിക്കുകയാണെങ്കില് നീ പറയുക: നിങ്ങള് വരൂ. ഞങ്ങളുടെ മക്കളെയും, നിങ്ങളുടെ മക്കളെയും, ഞങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളെയും നിങ്ങളുടെ സ്ത്രീകളെയും നമുക്ക് വിളിച്ചുകൂട്ടാം. ഞങ്ങളും നിങ്ങളും (കൂടുകയും ചെയ്യാം.) എന്നിട്ട് കള്ളം പറയുന്ന കക്ഷിയുടെ മേല് അല്ലാഹുവിന്റെ ശാപമുണ്ടായിരിക്കാന് നമുക്ക് ഉള്ളഴിഞ്ഞ് പ്രാര്ത്ഥിക്കാം. (ഖു൪ആന് :3/61)
ഈസാ നബി (عليه السلام) യുടെ യഥാര്ത്ഥ ചരിത്രം ഇന്നിന്ന പ്രകാരമാണെന്നും അദ്ദേഹം ദൈവമോ ദൈവപുത്രനോ, അല്ലെന്നും കഴിഞ്ഞ വചനങ്ങളില് വിശദമായി വിവരിച്ചു. അതില് സംശയത്തിന് എനി വകയില്ലെന്നും ചൂണ്ടിക്കാട്ടി. അതെല്ലാം കേട്ടറിയുകയും അതിനെതിരില് തെളിവുകള് സമര്പ്പിക്കുവാന് കഴിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്തിട്ടുപോലും സത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങുവാന് തയ്യാറില്ലാതെ, അവിശ്വാസത്തില്തന്നെ ഉറച്ചുനില്ക്കുന്ന ക്രിസ്ത്യാനികളെ- ഒരു അവസാനക്കൈ എന്നോണം- അല്ലാഹു ഒരു ‘മുബാഹലഃ (مباهلة)’ ക്ക് ആഹ്വാനം ചെയ്യുന്നതാണ് 61-ാം വചനത്തില് കാണുന്നത്. അന്യോന്യം ഉള്ളഴിഞ്ഞ് ശാപപ്രാര്ത്ഥന നടത്തുക- അഥവാ രണ്ടു കൂട്ടരും ഒരുമിച്ചുകൂടി ‘നമ്മില് കള്ളവാദികളായവര്ക്ക് അല്ലാഹുവിന്റെ ശാപം വരട്ടെ’ എന്ന് എല്ലാവരും അല്ലാഹുവിനോട് അകമഴിഞ്ഞ് പ്രാര്ത്ഥിക്കുക എന്നത്രെ ‘മുബാഹലഃ’ കൊണ്ടുദ്ദേശ്യം. (അമാനി തഫ്സീര്)
ഈ വചനമനുസരിച്ചായിരുന്നു നബി ﷺ അവരെ അതിന് ക്ഷണിച്ച ത്. ആദ്യം അവര് അതിന് സമ്മതിക്കുകയുണ്ടായി. അലി, ഫാത്തിമ, ഹസന്, ഹുസൈന് (رضي الله عنهم) എന്നിവരെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് നബി ﷺ നിശ്ചിത സമയത്തും സ്ഥലത്തും തയ്യാറായി വന്നു. പക്ഷേ, ക്രിസ്ത്യാനി സംഘം വരുവാന് ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല. തല്ക്കാലം ചില ഒഴികഴിവുകള് പറഞ്ഞ് പിന്മാറുകയും, നബി ﷺ യുമായി ചില സന്ധി നിശ്ചയങ്ങള് ചെയ്ത് തിരിച്ചുപോകുകയുമാണ് അവര് ചെയ്തത്. സംഘത്തിലെ ചില നേതാക്കള് ‘മുബാഹലഃ’ ക്കനുകൂലം പ്രകടിപ്പിച്ചപ്പോള് മറ്റ് ചിലര് അവരോട് ഇങ്ങനെ പറയുകയുണ്ടായി. ‘മുഹമ്മദ് സത്യവാനായ ഒരു പ്രവാചകനാണെന്ന് നിങ്ങള്ക്കറിയാം. ഒരു പ്രവാചകനുമായി ശാപ പ്രാര്ത്ഥന (مباهلة) നടത്തുന്ന ജനത നാമാവശേഷമാവാതിരിക്കുകയില്ല.’ അവരെപ്പറ്റി നബി ﷺ പറഞ്ഞു: ‘അവര് മുബാഹലഃക്ക് പുറപ്പെട്ടു വന്നിരുന്നെങ്കില് അവരുടെ സ്വത്തും കുടുംബവും ഇല്ലാതെ (എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ട്) അവര് മടങ്ങുമായിരുന്നു.’ (അമാനി തഫ്സീര്)
فدعاهم النبي صلى الله عليه وسلم إلى ذلك فتولوا وأعرضوا ونكلوا، وعلموا أنهم إن لاعنوه رجعوا إلى أهليهم وأولادهم فلم يجدوا أهلا ولا مالا وعوجلوا بالعقوبة، فرضوا بدينهم مع جزمهم ببطلانه، وهذا غاية الفساد والعناد، فلهذا قال تعالى { فإن تولوا فإن الله عليم بالمفسدين } فيعاقبهم على ذلك أشد العقوبة.
നബി ﷺ അവരെ അതിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ അവർ പിന്തിരിഞ്ഞോടുകയും വിസമ്മതിക്കുകയും ചെയ്തു. പ്രവാചകനുമായി പരസ്പരം ശാപപ്രാർത്ഥന നടത്തിയാൽ, പിന്നീട് തങ്ങളുടെ കുടുംബങ്ങളിലേക്കും മക്കളിലേക്കും മടങ്ങിച്ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെ സ്വന്തം കുടുംബത്തെയോ സമ്പത്തിനെയോ കണ്ടെത്താനാകില്ലെന്നും, ഉടനടി തന്നെ തങ്ങൾക്ക് ശിക്ഷ വന്നെത്തുമെന്നും അവർക്ക് നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു. (സത്യം വ്യക്തമായി ബോധ്യപ്പെട്ടിട്ടും) തങ്ങൾ നിൽക്കുന്ന ആദർശം അസത്യമാണെന്ന് ഉറപ്പായിട്ടും, അവർ സ്വന്തം മതത്തിൽ തന്നെ തുടരാൻ തൃപ്തിപ്പെടുകയാണ് ചെയ്തത്. തീർച്ചയായും ഇത് അങ്ങേയറ്റത്തെ നാശവും കടുത്ത ദുർവാശിയുമാണ്. (തഫ്സീറുസ്സഅ്ദി)
മുബാഹല നബി ﷺക്ക് മാത്രമുള്ളതല്ല
قال ابن القيم رحمه الله : السُّنَّة فى مجادلة أهل الباطل إذا قامت عليهم حُجَّةُ اللهِ ولم يرجعوا ، بل أصرُّوا على العناد أن يدعوَهم إلى المباهلة ، وقد أمر اللهُ سبحانه بذلك رسولَه ، ولم يقل : إنَّ ذلك ليس لأُمتك مِن بعدك.
ഇമാം ഇബ്നുൽ ഖയ്യിം رحمه الله പറയുന്നു: ‘അസത്യത്തിന്റെ ആളുകളുമായി സംവാദം നടത്തുമ്പോൾ പിന്തുടരേണ്ട പ്രവാചകചര്യ എന്നത്: അവർക്ക് മുന്നിൽ അല്ലാഹുവിന്റെ തെളിവുകൾ പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടിട്ടും അവർ സത്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കൂട്ടാക്കാതെ വാശിയിലും കടുംപിടുത്തത്തിലും ഉറച്ചുനിൽക്കുകയാണെങ്കിൽ, അവരെ മുബാഹലയിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുക എന്നതാണ്. അല്ലാഹു തന്റെ റസൂലിനോട് കൽപ്പിച്ചത് അപ്രകാരമാണ്. മാത്രമല്ല, “തീർച്ചയായും അത് നിനക്ക് ശേഷമുള്ള നിന്റെ ഉമ്മത്തിന് ബാധകമല്ല” എന്ന് അല്ലാഹു എവിടെയും പറഞ്ഞിട്ടുമില്ല. [زاد المعاد (3 /643)]
قال علماء اللجنة الدائمة للإفتاء :” ليست المباهلة خاصة بالرسول صلى الله عليه وسلم مع النصارى ، بل حكمها عام له ولأمته مع النصارى وغيرهم ؛ لأن الأصل في التشريع العموم ، وإن كان الذي وقع منها في زمنه صلى الله عليه وسلم في طلبه المباهلة من نصارى نجران فهذه جزئية تطبيقية لمعنى الآية لا تدل على حصر الحكم فيها “
ലജ്നത്തുദ്ദാഇമയിലെ പണ്ഡിതന്മാർ പറയുന്നു: ‘മുബാഹല എന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ റസൂൽ ﷺ ക്ക് ക്രൈസ്തവരുമായി മാത്രം ചെയ്യാൻ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ഒരു പ്രത്യേക നിയമമല്ല. മറിച്ച് അതിന്റെ വിധി പൊതുവായിട്ടുള്ളതാണ്, പ്രവാചകനും അവിടുത്തെ ഉമ്മത്തിനും ക്രൈസ്തവരോടും അല്ലാത്തവരോടും അത് ബാധകമാണ്. കാരണം, ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങളിലെ അടിസ്ഥാന തത്വം എന്നത് അത് പൊതുവാവുക എന്നതാണ്. നബി ﷺ യുടെ കാലത്ത് നജ്റാനിലെ ക്രൈസ്തവരോട് മുബാഹലക്ക് ആവശ്യപ്പെട്ട സംഭവം ഉണ്ടായിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, അത് ഈ ഖുർആൻ ആയത്തിന്റെ അർത്ഥം പ്രായോഗികമായി നടപ്പിലാക്കിയ ഒരു സംഭവം മാത്രമാണ്. ആ ഒരു സംഭവത്തിൽ മാത്രം ഈ വിധി പരിമിതമാണെന്നതിന് അത് തെളിവാകുന്നില്ല.’ (ഫതാവാ ലജ്നത്തുദ്ദാഇമ: 4/203-204)
മുബാഹലയുടെ പ്രധാന നിബന്ധനകൾ
1. അല്ലാഹുവിന് വേണ്ടി നിയ്യത്ത് നിഷ്കളങ്കമാക്കുക (ഇഖ്ലാസ് പുലർത്തുക). മുബാഹലയുടെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം എന്നത് സത്യത്തെ സ്ഥാപിക്കലും അതിന്റെ ആളുകളെ സഹായിക്കലും, ഒപ്പം അസത്യത്തെ ഇല്ലാതാക്കലും അതിന്റെ ആളുകളെ പരാജയപ്പെടുത്തലുമായിരിക്കണം. അല്ലാതെ, സ്വന്തം മനസ്സിന് തൃപ്തിവരുത്താൻ വേണ്ടിയുള്ള വിജയത്തോടുള്ള ആഗ്രഹമോ, ജനങ്ങൾക്കിടയിൽ പ്രശസ്തി നേടാനുള്ള ആഗ്രഹമോ, സ്വന്തം തന്നിഷ്ടങ്ങളെ സഹായിക്കലോ അല്ലെങ്കിൽ അതുപോലെയുള്ള മറ്റ് ഭൗതിക ലക്ഷ്യങ്ങളോ ആകാൻ പാടുള്ളതല്ല.
2. മുബാഹല എന്നത് എതിർകക്ഷിയുടെ മേൽ അല്ലാഹുവിന്റെ തെളിവുകൾ പൂർണ്ണമായി സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ടതിന് ശേഷമായിരിക്കണം. വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ കൊണ്ടും ഖണ്ഡിതമായ പ്രമാണങ്ങൾ കൊണ്ടും സത്യം അവർക്ക് മുന്നിൽ വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുത്തതിന് ശേഷമായിരിക്കണം ഇത് നിർവ്വഹിക്കേണ്ടത്.
3.എതിർക്കുന്ന ആളുടെ അവസ്ഥയിൽ നിന്ന്, അവൻ അസത്യത്തിൽ തന്നെ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയാണെന്നും, സത്യത്തോട് കടുംപിടുത്തം കാണിക്കുകയാണെന്നും, സ്വന്തം തന്നിഷ്ടങ്ങളെ സഹായിക്കുകയാണെന്നും കൃത്യമായി വ്യക്തമായിരിക്കണം.കാരണം, മുബാഹല എന്നത് അസത്യവാദിയെ അല്ലാഹുവിന്റെ ശാപത്തിലേക്കും അവന്റെ കോപത്തിലേക്കും നയിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. അതിനാൽ തന്നെ, സത്യത്തോട് കടുത്ത ശത്രുതയും വാശിയും കാണിക്കുന്ന, അതിന് പൂർണ്ണമായും അർഹരായ ആളുകൾക്കെതിരെയല്ലാതെ ഇപ്രകാരം പ്രാർത്ഥിക്കാൻ പാടില്ലാത്തതാകുന്നു.
4. അത് ദീനിലെ വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു കാര്യത്തിലായിരിക്കണം; അത് നടപ്പിലാക്കുന്നതിലൂടെ ഇസ്ലാമിനും മുസ്ലിംകൾക്കും എന്തെങ്കിലും നന്മ കൈവരുമെന്നോ, അല്ലെങ്കിൽ എതിരാളികളുടെ തിന്മയെ തടയാൻ കഴിയുമെന്നോ പ്രതീക്ഷിക്കപ്പെടുന്നതായിരിക്കണം. എന്നാൽ, അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾക്ക് അനുവാദമുള്ളതും ഗവേഷണസാധ്യതയുള്ളതുമായ വിഷയങ്ങളിൽ ഇത് പാടുള്ളതുമല്ല.
قال أحمد بن إبراهيم رحمه الله : وأما حكم المباهلة : فقد كتب بعض العلماء رسالة في شروطها المستنبطة من الكتاب والسنة والآثار وكلام الأئمة ، وحاصل كلامه فيها : أنها لا تجوز إلا في أمر مهم شرعا وقع فيه اشتباه وعناد لا يتيسر دفعه إلا بالمباهلة ، فيشترط كونها بعد إقامة الحجة ، والسعي في إزالة الشبه ، وتقديم النصح والإنذار ، وعدم نفع ذلك ، ومساس الضرورة إليها “
അഹ്മദ് ബിൻ ഇബ്രാഹീം رحمه الله പറയുന്നു: ‘എന്നാൽ മുബാഹലയുടെ വിധിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം; ഖുർആൻ, സുന്നത്ത്, അഥറുകൾ, ഇമാമുമാരുടെ വചനങ്ങൾ എന്നിവയിൽ നിന്നും വേർതിരിച്ചെടുത്ത മുബാഹലയുടെ നിബന്ധനകളെക്കുറിച്ച് ചില പണ്ഡിതന്മാർ ഒരു പ്രത്യേക പ്രബന്ധം തന്നെ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതിൽ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളുടെ ചുരുക്കം ഇപ്രകാരമാണ്:
ശരീഅത്തിൽ അതീവ ഗൗരവമുള്ള ഒരു കാര്യത്തിൽ തർക്കവും ദുർവാശിയും സംഭവിക്കുകയും, മുബാഹലയിലൂടെയല്ലാതെ അത് പരിഹരിക്കാൻ മറ്റൊരു വഴിയും ഇല്ലാതെ വരികയും ചെയ്യുമ്പോൾ മാത്രമാണ് അത് അനുവദനീയമാകുന്നത്. അതിനാൽ തന്നെ; വ്യക്തമായ തെളിവുകൾ നൽകിയതിനും, സംശയങ്ങൾ ദൂരീകരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചതിനും, സ്നേഹത്തോടെയുള്ള ഉപദേശങ്ങളും അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ചുള്ള മുന്നറിയിപ്പുകളും നൽകിയതിനും ശേഷം, അതിലൊന്നും യാതൊരു ഫലവും ഉണ്ടാകാതെ വരികയും, അത് ചെയ്യേണ്ട കടുത്ത അനിവാര്യത വന്നെത്തുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ഇതിന് നിബന്ധനയാകുന്നു.’ [شرح قصيدة ابن القيم (1 /37)]
മുബാഹല കേരളത്തിൽ
കേരളീയ ഇസ്ലാമിക ചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും വേറിട്ടതും സവിശേഷവുമായ ഒരു ചരിത്ര സംഭവമാണ് 1989 മെയ് 28, 29 തീയതികളിൽ കോഴിക്കോട് ജില്ലയിലെ കൊടിയത്തൂരിൽ വെച്ച് നടന്ന ‘മുബാഹല’. കേരളത്തിലെ മുബാഹല ചർച്ചകളിൽ എടുത്തുപറയേണ്ട ഒന്നാണിത്.
ഇരുപതാം നൂറ്റാണ്ടിന്റെ ആദ്യദശകങ്ങളിൽ തന്നെ കൊടിയത്തൂർ മേഖലയിൽ അഹമ്മദീയ (ഖാദിയാനി) പ്രസ്ഥാനത്തിന് സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു. മുഖ്യധാരാ മുസ്ലിം സംഘടനകളും അഹമ്മദീയ വിഭാഗവും തമ്മിൽ ദീർഘകാലമായി നിലനിന്നിരുന്ന ആശയപരമായ തർക്കങ്ങളാണ് ഒടുവിൽ മുബാഹലയിലേക്ക് വഴിമാറിയത്. അഹമ്മദീയ്യ വിഭാഗത്തിന്റെ അന്നത്തെ ആഗോള ഖലീഫയായിരുന്ന മിർസ താഹിർ അഹമ്മദ് നൽകിയ മുബാഹല വെല്ലുവിളിയെ തുടർന്നാണ് ഇതിനുള്ള വേദി ഒരുങ്ങിയത്.
അഹമ്മദീയ പ്രചാരണങ്ങളെ ചെറുക്കുന്നതിനായി കേരളത്തിലെ വിവിധ മുസ്ലിം സംഘടനകളുടെ കൂട്ടായ്മയായി രൂപീകരിക്കപ്പെട്ട ‘അൻജുമൻ ഇശാഅത്തെ ഇസ്ലാം’ എന്ന കൂട്ടായ്മയാണ് മുഖ്യധാരാ മുസ്ലിംകൾക്ക് വേണ്ടി ഇതിന് നേതൃത്വം നൽകിയത്. സാധാരണയായി വെല്ലുവിളികളിലോ കത്തുകളിലോ ഒതുങ്ങാറുള്ള മുബാഹലകളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി, ഇരുവിഭാഗവും ഒരേ വേദിയിൽ മുഖാമുഖം വന്ന് നടത്തിയ ചരിത്രത്തിലെ തന്നെ അപൂർവ്വമായ ഒന്നായിരുന്നു കൊടിയത്തൂരിലേത്. ഈ ചരിത്ര സംഭവം മുൻനിർത്തി പല പഠനങ്ങളും ഗ്രന്ഥങ്ങളും പിൽക്കാലത്ത് പുറത്തുവന്നിട്ടുണ്ട്. പി.പി. അബ്ദുറഹ്മാൻ കൊടിയത്തൂർ രചിച്ച “മുബാഹല ഒരു ചരിത്ര സംഭവം” എന്ന പുസ്തകം ഇതിൽ ഏറെ ശ്രദ്ധേയമാണ്.
www.kanzululoom.com