ഖൽബും രോഗവും

ആമുഖം

‘ഹൃദയം’ (القلب) എന്ന് പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ രണ്ട് അർത്ഥങ്ങൾ ഉദ്ദേശിക്കപ്പെടാറുണ്ട്:

ഒന്ന്: ഭൗതികമായ ഹൃദയം. നെഞ്ചിന്റെ ഇടതുഭാഗത്ത് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന, ശരീരത്തിലെ പ്രധാന അവയവമായ, രക്തം പമ്പ് ചെയ്യുന്ന മാംസക്കഷ്ണം. ഇത് മനുഷ്യരിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല, മൃഗങ്ങൾക്കും ഈ അർത്ഥത്തിലുള്ള ഹൃദയമുണ്ട്. ഡോക്ടർമാരും അനാട്ടമി വിദഗ്ധരും പഠിക്കുന്നത് ഈ ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ചാണ്.

രണ്ട്: ആത്മീയമായ ഹൃദയം. പണ്ഡിതന്മാർ ഇതിനെ വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്, ഭൗതിക ഹൃദയവുമായി ഒരു പ്രത്യേക ബന്ധമുള്ള, റബ്ബാനിയായ, റൂഹാനിയായ (ദൈവികവും ആത്മീയവുമായ) ഒരു സൂക്ഷ്മ യാഥാർത്ഥ്യം എന്നാണ്. ആ ബന്ധം എങ്ങനെയുള്ളതാണെന്ന് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമേ അറിയൂ.

ഈ സൂക്ഷ്മ യാഥാർത്ഥ്യമാണ് (ആത്മീയ ഹൃദയം) മനുഷ്യന്റെ യഥാർത്ഥ സത്ത. അതുകൊണ്ടാണ് മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനാകുന്നത്. കൽപ്പനകൾ സ്വീകരിക്കാനും വിലക്കുകൾ ഉപേക്ഷിക്കാനും അവനെ സജ്ജമാക്കുന്നത് അതാണ്. നല്ലതും ചീത്തയുമായ സ്വഭാവങ്ങളുടെ ഉറവിടവും അതുതന്നെ.

ഈ പഠനത്തിൽ ‘ഹൃദയം’ എന്ന് പറയുമ്പോൾ ഈ രണ്ടാമത്തെ അർത്ഥമാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്. ഖുർആനിലും സുന്നത്തിലും പണ്ഡിതന്മാരുടെ ഗ്രന്ഥങ്ങളിലും പ്രശംസിച്ചുകൊണ്ടോ ഇകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടോ ഹൃദയത്തെക്കുറിച്ച് പരാമർശിക്കുമ്പോഴും, അതിന്റെ ജീവിതത്തെയും രോഗത്തെയും, നന്മയെയും തിന്മയെയും കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഈ അർത്ഥം തന്നെയാണ് വിവക്ഷിക്കുന്നത്.

ശരീരം രോഗിയാകുന്നത് പോലെ ഹൃദയവും രോഗിയാകും

ശരീരത്തിലെ ഓരോ അവയവത്തെയും ഒരു പ്രത്യേക പ്രവർത്തനത്തിനായി സൃഷ്ടിച്ചു എന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ ഹിക്മത്തിൽ പെട്ടതാണ്. ആ പ്രവർത്തനം അതിൽ നിന്ന് ഉണ്ടാകുമ്പോഴാണ് അതിന് പൂർണ്ണത ലഭിക്കുന്നത്. അതിനായി സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട പ്രവർത്തനം ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരിക്കുകയോ, അല്ലെങ്കിൽ ഒരുതരം പ്രയാസത്തോടെ ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്നതാണ് അതിന്റെ രോഗം (ഇഗാസത്തുല്ലഹ്ഫാൻ 1/24-26, 112, മിഫ്താഹു ദാരിസ്സആദ 1/304, മജ്മൂഉൽ ഫതാവ 10/94-95 എന്നിവ നോക്കുക).

കൈയിന്റെ രോഗം പിടിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കലാണ്. കണ്ണിന്റെ രോഗം കാണാൻ കഴിയാതിരിക്കലാണ്. നാവിന്റെ രോഗം സംസാരിക്കാൻ കഴിയാതിരിക്കലാണ്.
എന്നാൽ ഹൃദയത്തിന്റെ രോഗം, അത് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട കാര്യമായ അല്ലാഹുവിനെ അറിയുക, അവനെ സ്നേഹിക്കുക, അവനെ കണ്ടുമുട്ടാൻ ആഗ്രഹിക്കുക, അവനിലേക്ക് പശ്ചാത്തപിച്ചു മടങ്ങുക എന്നിവ ചെയ്യാൻ കഴിയാതിരിക്കലാണ്. അടിമ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും അറിയുകയും, തന്റെ റബ്ബിനെ അറിയാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, അവൻ ഒന്നും അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തവനെപ്പോലെയാണ്!

ദുനിയാവിലെ എല്ലാ വിഹിതങ്ങളും നേടുകയും, അല്ലാഹുവിനോടുള്ള സ്നേഹവും അവനെ കണ്ടുമുട്ടാനുള്ള ആഗ്രഹവും കൊണ്ട് വിജയിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്താൽ, യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ ഒരു ആനന്ദമോ, അനുഗ്രഹമോ, കൺകുളിർമ്മയോ നേടിയിട്ടില്ല. അല്ലാഹുവിനെ അറിഞ്ഞവരെല്ലാം അവനെ സ്നേഹിക്കുകയും, അവന് ആരാധന നിഷ്കളങ്കമാക്കുകയും, മറ്റൊന്നിനും അവന്റെ മേൽ മുൻഗണന നൽകാതിരിക്കുകയും ചെയ്തു. ആരെങ്കിലും അവന്റെ മേൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ഇഷ്ടവസ്തുക്കൾക്ക് മുൻഗണന നൽകിയാൽ അവന്റെ ഹൃദയം രോഗിയാണെന്നാണ്. ആമാശയം ചീത്ത ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ശീലിക്കുകയും, നല്ലതിന് പകരം അതിന് മുൻഗണന നൽകുകയും ചെയ്താൽ നല്ലതിനോടുള്ള ആഗ്രഹം ഇല്ലാതാവുകയും, മറ്റുള്ളവയോടുള്ള സ്നേഹം പകരമായി വരുകയും ചെയ്യുന്നത് പോലെ.

ശരീരരോഗങ്ങളെക്കാൾ അപകടകരവും കഠിനവുമാണ് ഹൃദയരോഗങ്ങൾ എന്നതിൽ സംശയമില്ല. കാരണം, ശരീരരോഗത്തിന്റെ പരമാവധി ഫലം മരണമാണ്. എന്നാൽ ഹൃദയരോഗം അതിന്റെ ഉടമയെ ശാശ്വതമായ ദുരിതത്തിലേക്ക് നയിച്ചേക്കാം! അടിമ തന്റെ ഹൃദയരോഗത്തിന്റെ കാരണങ്ങൾ ചെയ്യുകയും അങ്ങനെ രോഗിയാവുകയും ചെയ്താൽ, അതിന്റെ കാരണങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകുകയും അത് ചെയ്യുകയും ചെയ്തതിനാൽ അല്ലാഹു അവന്റെ രോഗം വർദ്ധിപ്പിച്ച് അവനെ ശിക്ഷിച്ചേക്കാം. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ ٱللَّهُ مَرَضًا ۖ

അവരുടെ മനസ്സുകളില്‍ ഒരുതരം രോഗമുണ്ട്. തന്നിമിത്തം അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് രോഗം വര്‍ധിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. (ഖു൪ആന്‍ :2/10)

ഹൃദയരോഗം എന്നാൽ അതിന്റെ ബലഹീനതയും, തകർച്ചയും, ആരോഗ്യത്തിൽ നിന്നും മിതമായ അവസ്ഥയിൽ നിന്നും പുറത്തുപോകലുമാണ്. അതിന്റെ ആരോഗ്യം എന്നാൽ സത്യം അറിയുന്നതും, അതിനെ സ്നേഹിക്കുന്നതും, മറ്റുള്ളവയെക്കാൾ അതിന് മുൻഗണന നൽകുന്നതുമാണ്.

ഭാഷയിൽ ‘മറള്’ (രോഗം) എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാനം ‘ഫസാദ്’ (നാശം) എന്നാണ്. ഹൃദയരോഗം എന്നാൽ അതിന് സംഭവിക്കുന്ന ഒരുതരം നാശമാണ്. അതിന്റെ കാരണം, തിന്മ കൽപ്പിക്കുന്ന ആത്മാവ് (النفس الأمارة) അതിന്മേൽ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കലാണ്. അപ്പോൾ അതിന്റെ കാഴ്ചപ്പാട് ദുഷിക്കും, അങ്ങനെ അതിന് സത്യം കാണാൻ കഴിയില്ല, അല്ലെങ്കിൽ ഉള്ളതിന് വിപരീതമായി കാണും. അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ ഇച്ഛ ദുഷിക്കും, അങ്ങനെ ഉപകാരപ്രദമായ സത്യത്തെ വെറുക്കുകയും ദോഷകരമായ അസത്യത്തെ സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യും.

അപ്പോൾ ഹൃദയരോഗം ഒന്നുകിൽ അതിന്റെ അറിവിന്റെയും വിശ്വാസത്തിന്റെയും ബലഹീനതയിലേക്കോ, അല്ലെങ്കിൽ അതിന്റെ പ്രവർത്തനത്തിന്റെയും ചലനത്തിന്റെയും ബലഹീനതയിലേക്കോ മടങ്ങുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ഹൃദയത്തിന് രണ്ട് രോഗങ്ങൾ ബാധിക്കും. അവ രണ്ടും അതിൽ ശക്തമായാൽ അതിന്റെ നാശവും മരണവുമായിരിക്കും: ദേഹേച്ഛയുടെ രോഗം (مرض الشهوات), സംശയത്തിന്റെ രോഗം (مرض الشبهات). അല്ലാഹു കാത്തുരക്ഷിച്ചവരൊഴികെ, സൃഷ്ടികളുടെ രോഗത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം ഇവ രണ്ടാണ്. ഇവ രണ്ടിൽ നിന്നും ധാരാളം രോഗങ്ങൾ ശാഖകളായി പിരിയുന്നു; രിയാഅ് (ലോകമാന്യം), കിബ്ർ (അഹങ്കാരം), ഉജ്ബ് (ആത്മപ്രശംസ), ഹസദ് (അസൂയ), ഫഖ്ർ (ഗർവ്വ്), ഖുയലാഅ് (പൊങ്ങച്ചം), നേതൃത്വത്തോടുള്ള സ്നേഹം, ഭൂമിയിൽ ഔന്നത്യം ആഗ്രഹിക്കൽ, പാപങ്ങളിൽ മുഴുകൽ, ഹൃദയവും അവയവങ്ങളും ഹറാമുകളിൽ ബന്ധിക്കപ്പെടൽ എന്നിവ പോലെ.

അല്ലാഹു ഈ രണ്ട് രോഗങ്ങളെയും തന്റെ കിതാബിൽ പരാമർശിച്ചിട്ടുണ്ട്: സംശയത്തിന്റെ രോഗം (مرض الشبهات): ഇത് കഠിനവും ഹൃദയത്തിന് ഏറ്റവും മാരകവുമാണ്. മുനാഫിഖുകളുടെ (കപടവിശ്വാസികൾ) കാര്യത്തിൽ അല്ലാഹു പറയുന്നു:

فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ فَزَادَهُمُ ٱللَّهُ مَرَضًا ۖ

മറ്റൊരിടത്ത് പറയുന്നു:

…وَلِيَقُولَ الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَالْكَافِرُونَ مَاذَا أَرَادَ اللَّهُ بِهَٰذَا مَثَلًا…

.. ഹൃദയങ്ങളില്‍ രോഗമുള്ളവരും സത്യനിഷേധികളും, ഈ ഉപമകൊണ്ട് അല്ലാഹു എന്താണ് ഉദ്ദേശിച്ചത് എന്ന് ചോദിക്കുവാനും … (ഖു൪ആന്‍ :74/31)

അല്ലാഹു പറയുന്നു:

لِّيَجْعَلَ مَا يُلْقِى ٱلشَّيْطَٰنُ فِتْنَةً لِّلَّذِينَ فِى قُلُوبِهِم مَّرَضٌ وَٱلْقَاسِيَةِ قُلُوبُهُمْ ۗ

ആ പിശാച് കുത്തിച്ചെലുത്തുന്ന കാര്യത്തെ ഹൃദയങ്ങളില്‍ രോഗമുള്ളവര്‍ക്കും, ഹൃദയങ്ങള്‍ കടുത്തുപോയവര്‍ക്കും ഒരു പരീക്ഷണമാക്കിത്തീര്‍ക്കുവാന്‍ വേണ്ടിയത്രെ അത്‌. (ഖു൪ആന്‍ :22/53)

ദേഹേച്ഛയുടെ രോഗം (مرض الشهوات):

ഇതിനെക്കുറിച്ച് അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَٰنِسَآءَ ٱلنَّبِىِّ لَسْتُنَّ كَأَحَدٍ مِّنَ ٱلنِّسَآءِ ۚ إِنِ ٱتَّقَيْتُنَّ فَلَا تَخْضَعْنَ بِٱلْقَوْلِ فَيَطْمَعَ ٱلَّذِى فِى قَلْبِهِۦ مَرَضٌ وَقُلْنَ قَوْلًا مَّعْرُوفًا

പ്രവാചക പത്നിമാരേ, സ്ത്രീകളില്‍ മറ്റു ആരെപ്പോലെയുമല്ല നിങ്ങള്‍. നിങ്ങള്‍ ധര്‍മ്മനിഷ്ഠ പാലിക്കുന്നുവെങ്കില്‍ നിങ്ങള്‍ (അന്യരോട്‌) അനുനയ സ്വരത്തില്‍ സംസാരിക്കരുത്‌. അപ്പോള്‍ ഹൃദയത്തില്‍ രോഗമുള്ളവന് മോഹം തോന്നിയേക്കും. ന്യായമായ വാക്ക് നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു കൊള്ളുക. (ഖുർആൻ:33/32)

അതായത്, നിങ്ങൾ സംസാരത്തിൽ ലോലത കാണിക്കരുത്, അപ്പോൾ ഹൃദയത്തിൽ തോന്നിവാസങ്ങളോട് താൽപര്യമുള്ളവൻ മോഹിക്കും. കാരണം, ആരോഗ്യമുള്ള ഹൃദയത്തിന് മുന്നിൽ ഒരു സ്ത്രീ വന്നാലും അത് അവളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുകയില്ല. എന്നാൽ ദേഹേച്ഛ കൊണ്ട് രോഗിയായ ഹൃദയം അങ്ങനെയല്ല. അതിന്റെ ബലഹീനത കാരണം, രോഗത്തിന്റെ ശക്തിക്കും ബലഹീനതക്കും അനുസരിച്ച് അതിന് മുന്നിൽ വരുന്നതിലേക്ക് അത് ചായുന്നു.

രോഗമുള്ള ശരീരത്തെ ചെറിയ ചൂടും തണുപ്പും പോലുള്ള കാര്യങ്ങൾ ഉപദ്രവിക്കുന്നത് പോലെ – ആരോഗ്യമുള്ള ശരീരത്തെ അത് ഉപദ്രവിക്കുകയില്ല – ഹൃദയത്തിലും രോഗമുണ്ടെങ്കിൽ, ചെറിയൊരു സംശയമോ ദേഹേച്ഛയോ അതിനെ ഉപദ്രവിക്കും. അത് വരുമ്പോൾ അതിനെ തടുക്കാൻ അതിന് കഴിയില്ല. എന്നാൽ ആരോഗ്യമുള്ള ഹൃദയം അങ്ങനെയല്ല.

ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു അത്ഭുതകരമായ കാര്യം, അത് രോഗിയാകുമ്പോൾ വേദന അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും. എന്നാൽ ഹൃദയത്തിന്റെ നാശം കാരണം അടിമക്ക് അത് അനുഭവിക്കാൻ കഴിയില്ല. ചിലപ്പോൾ ഹൃദയം മരിച്ചുപോയാലും അതിന്റെ ഉടമ അറിയുകയില്ല. കാരണം, അജ്ഞതയുടെയും തന്നിഷ്ടത്തിന്റെയും ലഹരി വേദന അറിയുന്നതിൽ നിന്ന് അവനെ തടയുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ വേദന അവിടെത്തന്നെയുണ്ടാകും. അതിന്റെ വിപരീതമായ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകുന്നതുകൊണ്ട് അവൻ അത് അറിയുന്നില്ല. “മരിച്ചവന് മുറിവ് വേദനിക്കുകയില്ല!”

ചിലപ്പോൾ അവന്റെ രോഗം അവൻ അറിയും. എന്നാൽ മരുന്നിന്റെ കയ്പ് സഹിക്കാനും ക്ഷമിക്കാനും അവന് പ്രയാസമായിരിക്കും. അതിനാൽ, മരുന്നിന്റെ പ്രയാസത്തേക്കാൾ അവന്റെ വേദനയുടെ അവസ്ഥക്ക് അവൻ മുൻഗണന നൽകുന്നു. കാരണം, അതിന്റെ മരുന്ന് തന്നിഷ്ടത്തിന് എതിര് ചെയ്യുക എന്നതാണ്. ഇത് ആത്മാവിന് ഏറ്റവും പ്രയാസമുള്ള കാര്യമാണ്. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ ഉപകാരപ്രദമായി മറ്റൊന്നുമില്ല!

ഹൃദയരോഗങ്ങളെല്ലാം അജ്ഞതയിൽ നിന്നാണ് ഉണ്ടാകുന്നത് എന്ന് അറിയുക. പൂർണ്ണമായ അജ്ഞത കൊണ്ട് ഹൃദയം മരിക്കുന്നു. ഒരുതരം അജ്ഞത കൊണ്ട് രോഗിയാകുന്നു. അതിന്റെ മരുന്ന് അറിവാണ് – കിതാബിലെയും സുന്നത്തിലെയും അറിവ്. തലക്ക് പരിക്കേറ്റ ഒരാൾക്ക് കുളിക്കാൻ വിധി നൽകുകയും അങ്ങനെ അയാൾ മരിക്കുകയും ചെയ്ത സംഭവത്തിൽ നബി ﷺ പറഞ്ഞതുപോലെ:

قَتَلُوهُ قَتَلَهُمُ اللَّهُ! أَلَا سَأَلُوا إِذْ لَمْ يَعْلَمُوا، فَإِنَّمَا شِفَاءُ الْعِيِّ السُّؤَالُ

അവർ അവനെ കൊന്നു, അല്ലാഹു അവരെ കൊല്ലട്ടെ! അവർക്ക് അറിയില്ലെങ്കിൽ അവർ ചോദിക്കുമായിരുന്നില്ലേ? കാരണം, അജ്ഞതയുടെ (الْعِيِّ) ശമനം ചോദ്യമാണ്.” (അബൂദാവൂദ് 337, ഇബ്നുമാജ 572, അഹ്‌മദ് 3056).

അജ്ഞതയെ – അതായത് ഹൃദയത്തിന് അറിവില്ലായ്മയും നാവിന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയായ്മയും – ഒരു രോഗമായി കണക്കാക്കുകയും, അതിന്റെ ശമനം പണ്ഡിതന്മാരോട് ചോദിക്കലാണെന്നും അവിടുന്ന് ﷺ പറഞ്ഞു. അതുകൊണ്ടാണ് പണ്ഡിതന്മാർക്ക് ഹൃദയങ്ങളോടുള്ള ബന്ധം ഡോക്ടർമാർക്ക് ശരീരങ്ങളോടുള്ള ബന്ധം പോലെയാണെന്ന് പറയുന്നത്! പണ്ഡിതന്മാരെ “ഹൃദയങ്ങളുടെ ഡോക്ടർമാർ” എന്ന് പറയുന്നത് രണ്ടും തമ്മിലുള്ള സാമ്യം കൊണ്ടാണ്. അല്ലെങ്കിൽ കാര്യം അതിനേക്കാൾ ഗൗരവമുള്ളതാണ്! ഒരു മനുഷ്യൻ തന്റെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ അല്ലെങ്കിൽ കുറച്ചുകാലം ഒരു ഡോക്ടറെയും ആവശ്യമില്ലാതെ ജീവിച്ചേക്കാം. എന്നാൽ അല്ലാഹുവിനെയും അവന്റെ കൽപ്പനയെയും അറിയുന്ന പണ്ഡിതന്മാർ അസ്തിത്വത്തിന്റെ ജീവനും ആത്മാവുമാണ്. ഒരിമവെട്ടുന്ന നേരം പോലും അവരെക്കൂടാതെ കഴിയില്ല.

ഹൃദയത്തിന് അറിവിനോടുള്ള ആവശ്യം ശ്വാസമെടുക്കുന്നതുപോലെയല്ല, മറിച്ച് അതിനേക്കാൾ വലുതാണ്! അറിവ് ഹൃദയത്തിന്, മത്സ്യത്തിന് വെള്ളം പോലെയാണ്; അത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത് മരിക്കും. അറിവിന് ഹൃദയത്തോടുള്ള ബന്ധം കണ്ണിന് പ്രകാശത്തോടുള്ള ബന്ധം പോലെയും, ചെവിക്ക് കേൾവിയോടുള്ള ബന്ധം പോലെയും, നാവിന് സംസാരത്തോടുള്ള ബന്ധം പോലെയുമാണ്. അത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അത് അന്ധനായ കണ്ണ് പോലെയും, ബധിരനായ ചെവി പോലെയും, ഊമയായ നാവ് പോലെയുമായിരിക്കും.

ഇബ്നു റജബ് رَحِمَهُ اللَّهُ പറഞ്ഞു: “ഹൃദയം രോഗിയായവനേ, അതിനെ ദിക്റിന്റെ മജ്‌ലിസിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുക, ഒരുപക്ഷേ അത് സുഖപ്പെട്ടേക്കാം. ദിക്റിന്റെ മജ്‌ലിസുകൾ പാപങ്ങളുടെ ആശുപത്രികളാണ്. ദുനിയാവിലെ ആശുപത്രികളിൽ ശരീരരോഗങ്ങൾ ചികിത്സിക്കപ്പെടുന്നത് പോലെ അവിടെ ഹൃദയരോഗങ്ങൾ ചികിത്സിക്കപ്പെടുന്നു!” (ലത്വാഇഫുൽ മആരിഫ് 78).

അവസാനമായി…

ഏറ്റവും പ്രയോജനകരമായ ഭക്ഷണം ഈമാനിന്റെ ഭക്ഷണമാണ്. ഏറ്റവും പ്രയോജനകരമായ മരുന്ന് ഖുർആനിന്റെ മരുന്നാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അല്ലാഹു തന്റെ കിതാബിനെ മനസ്സുകളിലെ രോഗങ്ങൾക്ക് ശമനം എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചത്. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

يَٰٓأَيُّهَا ٱلنَّاسُ قَدْ جَآءَتْكُم مَّوْعِظَةٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَشِفَآءٌ لِّمَا فِى ٱلصُّدُورِ وَهُدًى وَرَحْمَةٌ لِّلْمُؤْمِنِينَ

മനുഷ്യരേ, നിങ്ങളുടെ രക്ഷിതാവിങ്കല്‍ നിന്നുള്ള സദുപദേശവും മനസ്സുകളിലുള്ള (രോഗത്തിന്) ശമനവും നിങ്ങള്‍ക്ക് വന്നുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു. സത്യവിശ്വാസികള്‍ക്ക് മാര്‍ഗദര്‍ശനവും കാരുണ്യവും (വന്നുകിട്ടിയിരിക്കുന്നു). (ഖു൪ആന്‍:10/57)

ഹൃദയത്തിന് അതിന്റെ ശക്തി നിലനിർത്താൻ ഈമാനും അനുസരണത്തിന്റെ പതിവ് കർമ്മങ്ങളും ആവശ്യമാണ്. ഉപദ്രവകരമായ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പഥ്യം പാലിക്കാനും ആവശ്യമുണ്ട്; അത് പാപങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയാണ്. അതിന് ബാധിക്കുന്ന എല്ലാ ദുഷിച്ച വസ്തുക്കളിൽ നിന്നും അതിനെ ഒഴിവാക്കാനും ആവശ്യമുണ്ട്; അത് നിഷ്കളങ്കമായ തൗബയിലൂടെയും, പാപങ്ങൾ പൊറുക്കുന്നവനോട് ഇസ്തിഗ്ഫാറിലൂടെയുമാണ്.

പാപങ്ങൾ ദുശ്ശകുനമാണ്, അവയുടെ അനന്തരഫലങ്ങൾ നിന്ദ്യമാണ്, അവയുടെ ശിക്ഷകൾ വേദനയേറിയതാണ്. അവയെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ രോഗികളാണ്. അവയിൽ നിന്നുള്ള സുരക്ഷിതാവസ്ഥ ഒരു വലിയ നേട്ടമാണ്. അതിൽ നിന്നുള്ള സൗഖ്യത്തിന് വിലമതിക്കാനാവില്ല. അതിലുള്ള പരീക്ഷണം ഒരു വലിയ വിപത്താണ്!

ആത്മാക്കളുടെ നാശം പാപങ്ങളല്ലാതെ മറ്റൊന്നുമല്ല, അതിനാൽ അവൻ വിലക്കിയത് ഉപേക്ഷിക്കുക, അതിനോട് അടുക്കരുത്. നിന്റെ ആത്മാവിന് നാശമുണ്ടാക്കുന്ന ഒരു കാര്യം, അതിൽ നിന്ന് നിന്റെ ആത്മാവിനെ സംരക്ഷിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്. (ലത്വാഇഫുൽ മആരിഫ് 273).

പാപങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ഹൃദയരോഗം, അസുഖങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ശരീരരോഗം പോലെയാണ്. തൗബ മരുന്ന് കുടിക്കുന്നത് പോലെയാണ്. രണ്ട് ഫലപ്രദമായ ചികിത്സകൾ അടിമക്ക് ഒഴിവാക്കാനാവാത്തതാണ്: ആത്മാവിനെ വിചാരണ ചെയ്യലും, അതിന് എതിര് ചെയ്യലും. ആത്മാവിനെ വിചാരണ ചെയ്യുന്നത് ഉപേക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെയും, അതിന്റെ തന്നിഷ്ടം പിൻപറ്റുന്നതിലൂടെയുമാണ് ഹൃദയത്തിന്റെ നാശം. ഹസനുൽ ബസ്വരി رَحِمَهُ اللَّهُ എത്ര മനോഹരമായാണ് പറഞ്ഞത്:

“അടിമക്ക് തന്റെ ആത്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു ഉപദേശകനുണ്ടാവുകയും, വിചാരണ അവന്റെ ലക്ഷ്യങ്ങളിൽ പെടുകയും ചെയ്യുന്ന കാലത്തോളം അവൻ നന്മയിലായിരിക്കും.” (ഇബ്നു അബിദ്ദുൻയാ ‘മുഹാസബത്തുന്നഫ്സ്’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ (6) ഉദ്ധരിച്ചത്. ഇബ്നുൽ മുബാറക് ‘അസ്സുഹ്ദ്’ എന്ന ഗ്രന്ഥത്തിൽ (1103) സംക്ഷിപ്തമായും, അബൂ നുഐം ‘അൽ-ഹിൽയ’യിൽ (2/145) സമാനമായ ആശയവും ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്).

പ്രൊഫ. ഡോ. സ്വാലിഹ് ബിൻ അബ്ദിൽ അസീസ് ബിൻ ഉഥ്മാൻ അസ്സിന്ദി حَفِظَهُ اللَّهُ

قواعد في فقه القلوب ൽ നിന്നും എടുത്തത്.

www.kanzululoom.com