യഥാർത്ഥത്തിൽ ഐശ്വര്യം എന്നത് അല്ലാഹുവിന് മാത്രമുള്ളതാണ്. അവൻ സ്വയം പര്യാപ്തനും മറ്റുള്ളവയെ ആശ്രയിക്കാത്തവനുമാണ്. അവനല്ലാത്തതെല്ലാം ദാരിദ്ര്യമെന്ന അടയാളം പേറുന്നവയാണ്; അവയെല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടവയും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടവയുമാണ് എന്നതുപോലെ. അവയുടെ ഐശ്വര്യം ആപേക്ഷികവും താൽക്കാലികവുമാണ്. അതിന്റെ സത്തക്ക് പുറത്തുള്ള ഒരു കാര്യം കൊണ്ടാണ് അതിന് ഐശ്വര്യം ലഭിക്കുന്നത്. അതിനാൽ, അത് അതുകൊണ്ട് ഐശ്വര്യവാനും അതിലേക്ക് ആവശ്യക്കാരനുമാണ്. ആരുടെ ഐശ്വര്യം അവന്റെ സത്തയുടെ അനിവാര്യ ഘടകമാണോ, അവനല്ലാതെ മറ്റാർക്കും പരിപൂർണ്ണ ഐശ്വര്യവാനായി വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുകയില്ല. അവനാണ് സ്വയം പര്യാപ്തനും മറ്റുള്ളവരെ ആശ്രയിക്കാത്തവനും. അവൻ ഏകനും, സർവ്വാശ്രയനും, ഐശ്വര്യവാനും, സ്തുത്യർഹനുമാണ്. പ്രതാപം അവന് മാത്രമാണ്. (ത്വശരീഖുൽ ഹിജ്റതൈൻ 33-34, അൽ-വാബിലു സ്സ്വയ്യിബ് 7-8, മദാരിജുസ്സാലികീൻ 2/411 എന്നിവ നോക്കുക).

ശൈഖുൽ ഇസ്‌ലാം ഇബ്നു തൈമിയ്യ رَحِمَهُ اللَّهُ എത്ര മനോഹരമായാണ് പറഞ്ഞത്: എന്റെ സത്തയുടെ അനിവാര്യ വിശേഷണമാണ് ദാരിദ്ര്യം. അതുപോലെ ഐശ്വര്യം എപ്പോഴും അവന്റെ സത്തയുടെ വിശേഷണമാണ്. (ഇബ്നു തൈമിയ്യയുടെ رَحِمَهُ اللَّهُ ഒരു കവിതയിലെ വരിയാണിത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശിഷ്യൻ ഇബ്നുൽ ഖയ്യിം رَحِمَهُ اللَّهُ ഇത് മദാരിജുസ്സാലികീൻ 1/520-ൽ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്).

സൃഷ്ടികളിൽ ഐശ്വര്യവാനാകുന്നത് തന്റെ കുറവ് നികത്തുകയും ആവശ്യം പൂർത്തീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒന്ന് ലഭിക്കുമ്പോഴാണ്. ഹൃദയത്തിൽ വലിയൊരു കുറവും, കഠിനമായ ആവശ്യവും, തീവ്രമായ ദാരിദ്ര്യവുമുണ്ട്. ഐശ്വര്യവാനും സ്തുത്യർഹനുമായവനെ അറിയുകയും അവനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെയുള്ള വിജയം കൊണ്ടല്ലാതെ അത് നികത്താൻ സാധ്യമല്ല. ഇത് അടിമക്ക് ലഭിച്ചാൽ അവന് എല്ലാം ലഭിച്ചു. ഇത് നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ അവന് എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ഇത് അടിമക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടാൽ, അല്ലാഹുവിനോടുള്ള ദാരിദ്ര്യമാണ് യഥാർത്ഥ ഐശ്വര്യം എന്ന് അവന് മനസ്സിലാകും. അവനിലുള്ള പൂർണ്ണമായ ഐശ്വര്യം അവനോടുള്ള പൂർണ്ണമായ അടിമത്തമാണ്. ഉബൂദിയ്യത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം: അവൻ റബ്ബാണെന്ന നിലയിലും, അവൻ ആരാധ്യനാണെന്ന നിലയിലും എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും അവനോട് പൂർണ്ണമായി ദരിദ്രനാവുക എന്നതാണ്. ഈ ദാരിദ്ര്യം തന്നെയാണ് അവനിലുള്ള യഥാർത്ഥ ഐശ്വര്യം.

അതിനാൽ, അല്ലാഹുവിനോട് ഏറ്റവും ദരിദ്രനായവനാണ് അവനെക്കൊണ്ട് ഏറ്റവും ഐശ്വര്യവാനായവൻ. അവനോട് ഏറ്റവും വിനയാന്വിതനായവനാണ് ഏറ്റവും പ്രതാപിയായവൻ. അവന്റെ മുന്നിൽ ഏറ്റവും ദുർബലനായവനാണ് ഏറ്റവും ശക്തനായവൻ.

യഥാർത്ഥത്തിൽ അവൻ സ്വയം ഐശ്വര്യവാനായതിനാൽ അവനല്ലാതെ മറ്റൊരു ഐശ്വര്യവാനില്ല. അവനെക്കൊണ്ടുള്ള ഐശ്വര്യമാണ് യഥാർത്ഥ ഐശ്വര്യം. അവനെയല്ലാതെ മറ്റൊരാളെക്കൊണ്ടും ഐശ്വര്യം നേടാനാവില്ല. അവനല്ലാത്തവരെക്കൊണ്ട് ഐശ്വര്യം തേടുന്നവന്റെ ആത്മാവ് ഖേദത്താൽ കഷ്ണങ്ങളായിപ്പോകും. അവനെക്കൊണ്ട് ഐശ്വര്യം തേടുന്നവനിൽ നിന്ന് എല്ലാ ഖേദവും നീങ്ങുകയും എല്ലാ സന്തോഷവും ആനന്ദവും വന്നെത്തുകയും ചെയ്യും. അവനല്ലാത്തവരെക്കൊണ്ടുള്ള ഐശ്വര്യം ദാരിദ്ര്യം തന്നെയാണ്! കാരണം, ഇല്ലാത്തതും ദരിദ്രവുമായ ഒന്നുകൊണ്ടാണ് അവൻ ഐശ്വര്യം തേടുന്നത്. ഒരു ദരിദ്രന് തന്നെപ്പോലുള്ള മറ്റൊരു ദരിദ്രനെക്കൊണ്ട് എങ്ങനെ ഐശ്വര്യം നേടാനാകും?!

അല്ലാഹുവിനെക്കൊണ്ട് ഹൃദയം ഐശ്വര്യം നേടിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അവന്റെ ദാരിദ്ര്യം അവന്റെ കൺമുന്നിലായിരിക്കും. അവൻ എപ്പോഴും ദാരിദ്ര്യത്തെ ഭയന്നുകൊണ്ടിരിക്കും. അവന്റെ ഹൃദയം ഒന്നു കൊണ്ടും ഐശ്വര്യം നേടുകയില്ല. ദുനിയാവ് കൊണ്ട് അവൻ ഒരിക്കലും തൃപ്തിപ്പെടുകയില്ല. അവന് എത്രയധികം ലഭിച്ചാലും അതവന് ഐശ്വര്യം നൽകുകയില്ല. മറിച്ച്, അവൻ സ്വയം ദ്രോഹിക്കുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

ഇബ്നു റജബ് رَحِمَهُ اللَّهُ പറഞ്ഞു: “അതുകൊണ്ടാണ് ഇമാം അഹ്‌മദ്, ഇബ്നു ഉയൈന, ഇബ്നു വഹ്ബ് തുടങ്ങിയ ഒരു സംഘം ഇമാമുകൾ, നബി ﷺ ശരണം തേടിയ ദാരിദ്ര്യം എന്നത് ആത്മാവിന്റെ ദാരിദ്ര്യമാണ് എന്ന് പറഞ്ഞത്.” (മജ്മൂഉ റസാഇൽ ഇബ്നു റജബ് 1/309).

ഹേ ദീനാറുകൾ കൊണ്ട് ഐശ്വര്യം നേടുന്നവനേ, അല്ലാഹുവിനെ സ്നേഹിക്കുന്നവനാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഐശ്വര്യവാൻ! (മജ്മൂഉ റസാഇൽ ഇബ്നു റജബ് 1/338).

നബി ﷺ പറഞ്ഞു:

إِنَّمَا الْغِنَى غِنَى الْقَلْبِ، وَالْفَقْرُ فَقْرُ الْقَلْبِ

നിശ്ചയം, ഐശ്വര്യം എന്നത് ഹൃദയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്. ദാരിദ്ര്യം എന്നത് ഹൃദയത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യമാണ്. (നസാഇ:11785)

നബി ﷺ പറഞ്ഞു:

لَيْسَ الْغِنَى عَنْ كَثْرَةِ الْعَرَضِ، وَلَكِنَّ الْغِنَى غِنَى النَّفْسِ

ഐശ്വര്യം എന്നത് വിഭവങ്ങളുടെ ആധിക്യം കൊണ്ടല്ല. മറിച്ച്, ഐശ്വര്യം എന്നത് ആത്മാവിന്റെ (മനസ്സിന്റെ) ഐശ്വര്യമാണ്. (ബുഖാരി 6446, മുസ്‌ലിം 1051).

ഹൃദയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം അല്ലാഹുവിൽ മാത്രം ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുക എന്നതാണ്. അതിന്റെ ആക്ഷേപാർഹമായ ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യം അവനല്ലാത്തവരുമായി ബന്ധപ്പെട്ടിരിക്കുക എന്നതാണ്.
അല്ലാഹു ഹൃദയത്തിന് ഐശ്വര്യം നൽകുമ്പോൾ അവനിലേക്കുള്ള അതിന്റെ യാത്ര ശരിയാകും. അവനല്ലാത്തവരുമായുള്ള ബന്ധം അത് മുറിക്കും. അവനെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും ഉദ്ദേശിക്കുകയില്ല. അവനെക്കൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുകയും അവനല്ലാത്തവരിൽ നിന്ന് ഐശ്വര്യം നേടുകയും ചെയ്യും. അവനിൽ നിന്ന് തന്നെ തടയുന്നവരിൽ നിന്ന് അത് വെറുപ്പ് പ്രകടിപ്പിക്കും.

അല്ലാഹു അടിമക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സ്ഥാനവസ്ത്രമായ നിഷ്കളങ്കമായ ഉബൂദിയ്യത്ത് യാഥാർത്ഥ്യമാക്കുന്നതിലൂടെയല്ലാതെ ഹൃദയത്തിന് ഐശ്വര്യം നേടാൻ സാധ്യമല്ല. ഹൃദയം ഈ ഐശ്വര്യം നേടുമ്പോൾ, ആത്മാവും അതിനനുയോജ്യമായ ഐശ്വര്യം നേടും. അതിന്റെ മടിയും, ഭൂമിയിലേക്ക് ചാഞ്ഞുപോകുന്ന സ്വഭാവവും ഇല്ലാതാകും. അല്ലാഹു അവന്റെ പ്രവാചകന്മാരുടെ ഹൃദയങ്ങളിലേക്ക് ഇറക്കിയ ജീവന്റെ ജലം (വഹ്‌യ്) കൊണ്ട് അത് നനക്കപ്പെടും. അപ്പോൾ അത് എല്ലാ നല്ല ഇണകളെയും മുളപ്പിക്കും. അപ്പോൾ സ്നേഹം, ഭയം, പ്രതീക്ഷ എന്നിവയുടെ കടിഞ്ഞാൺ കൊണ്ട് അത് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ യജമാനനിലേക്ക് നയിക്കപ്പെടും. അങ്ങനെ അത് അവന്റെ അവകാശങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്നതായും, അവന്റെ കൽപ്പനകൾ നിലനിർത്തുന്നതായും, അവനെക്കുറിച്ച് തൃപ്തിപ്പെട്ടതായും അവനാൽ തൃപ്തിപ്പെടപ്പെട്ടതായും മാറും.

يَٰٓأَيَّتُهَا ٱلنَّفْسُ ٱلْمُطْمَئِنَّةُ ‎﴿٢٧﴾‏ ٱرْجِعِىٓ إِلَىٰ رَبِّكِ رَاضِيَةً مَّرْضِيَّةً ‎﴿٢٨﴾

ഹേ; സമാധാനമടഞ്ഞ ആത്മാവേ, നീ നിന്‍റെ രക്ഷിതാവിങ്കലേക്ക് തൃപ്തിപ്പെട്ടുകൊണ്ടും, തൃപ്തി ലഭിച്ചു കൊണ്ടും മടങ്ങിക്കൊള്ളുക. (ഖു൪ആന്‍:89/27-28)

നബി ﷺ അല്ലാഹുവിന്റെ അടിമകളിൽ ഏറ്റവും ഹൃദയ ഐശ്വര്യമുള്ളവനായിരുന്നു. അല്ലാഹു പറയുന്നു:

وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَىٰ

നിന്നെ അവന്‍ ദരിദ്രനായി കണ്ടെത്തുകയും എന്നിട്ട് അവന്‍ ഐശ്വര്യവാനാക്കുകയും ചെയ്തിരിക്കുന്നു. (ഖു൪ആന്‍:93/8)

ഈ ആയത്തിലെ ഐശ്വര്യം രണ്ട് തരത്തിലുള്ള ഐശ്വര്യത്തെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നു എന്നതാണ് ശരിയായ അഭിപ്രായം – അല്ലാഹു അവിടുത്തെ ഹൃദയത്തിന് തന്നിൽ ഐശ്വര്യം നൽകി, സമ്പത്ത് കൊണ്ടും ഐശ്വര്യം നൽകി (മദാരിജുസ്സാലികീൻ 2/420).

അവിടുന്ന് ﷺ തന്റെ റബ്ബിനോട് ഈ ഐശ്വര്യം ചോദിക്കുമായിരുന്നു. അവിടുന്ന് ﷺ പറയുമായിരുന്നു:

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ الْهُدَى وَالتُّقَى وَالْعَفَافَ وَالْغِنَى

അല്ലാഹുവേ, നിന്നോട് ഞാൻ ഹിദായത്തും (സന്മാർഗ്ഗം), തഖ്‌വയും (ഭയഭക്തി), അഫാഫും (ചാരിത്രശുദ്ധി), ഗിനായും (ഐശ്വര്യം) ചോദിക്കുന്നു. (മുസ്‌ലിം 2721).

ഇവിടെ ഐശ്വര്യം എന്നതുകൊണ്ടുള്ള ഉദ്ദേശ്യം ആത്മാവിന്റെ ഐശ്വര്യവും, ജനങ്ങളിൽ നിന്നും അവരുടെ കയ്യിലുള്ളതിൽ നിന്നും ഐശ്വര്യം നേടലുമാണ് (ശർഹു ന്നവവി അലാ സ്വഹീഹി മുസ്‌ലിം 17/41, അൽ-മുഫ്ഹിം ലിൽ ഖുർതുബി 7/49).

ഇതിൽ നിന്ന് മനസ്സിലാക്കാം, കയ്യിലെ ഐശ്വര്യം ഒന്നാണ്, ഹൃദയത്തിലെ ഐശ്വര്യം മറ്റൊന്നാണ്. എല്ലാ കാര്യത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനം ഹൃദയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യമാണ്.

എന്നാൽ കയ്യിലെ ഐശ്വര്യം – അതായത് സമ്പത്തും ദുനിയാവിലെ വിഭവങ്ങളും – അത് സ്വയം പ്രശംസിക്കപ്പെടുകയോ ആക്ഷേപിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല. അതിനോട് ഹൃദയത്തിലുള്ളതിനെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കും കാര്യങ്ങൾ. കയ്യിലെ ഐശ്വര്യത്തോടൊപ്പം ഹൃദയത്തിന്റെ ഐശ്വര്യവുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് പ്രശംസനീയമാണ്.

نِعِمَّا بِالْمَالِ الصَّالِحِ لِلرَّجُلِ الصَّالِحِ

സച്ചരിതനായ മനുഷ്യന് നല്ല സമ്പത്ത് എത്ര നല്ലതാണ്. (അഹ്‌മദ് :17802)

ഇനി അത് ഹൃദയ ദാരിദ്ര്യത്തോടൊപ്പമാണെങ്കിൽ അത് അതിന്റെ ഉടമക്ക് വിപത്തായിരിക്കും!

ഉദ്ദേശ്യം, അല്ലാഹു തന്റെ അടിമക്ക് ഹൃദയ ഐശ്വര്യം നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചാൽ, ഈ മഹത്തായ ഭാഗ്യം ലഭിച്ച അവന് പിന്നെ ഏത് ദാരിദ്ര്യത്തെയാണ് ഭയപ്പെടാനുള്ളത്? ഏത് ഐശ്വര്യമാണ് അവന് നഷ്ടപ്പെട്ടത്, അതിലേക്ക് അവൻ തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ?!

അവസാനമായി…

ആത്മാവ് ഹൃദയ ഐശ്വര്യത്തിലേക്ക് ഉയർന്നാൽ, അല്ലാഹു കോപിക്കുന്ന അതിരുകൾ ലംഘിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ദേഹേച്ഛകളിലേക്ക് നീളുന്നതിൽ നിന്ന് അത് സ്വയംപര്യാപ്തമാകും. അതുപോലെ ആവശ്യപ്പെട്ടതും ആഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നതുമായ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുന്നതിൽ നിന്നും അത് രക്ഷപ്പെടും. കാരണം, ദേഹേച്ഛകളോടുള്ള അതിന്റെ ദാരിദ്ര്യമാണ് ആവശ്യപ്പെട്ടതും ആഗ്രഹിക്കപ്പെട്ടതുമായ കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയാൻ അതിനെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്. അതുപോലെ, ആവശ്യപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് പിന്തിരിയുന്നത് ദേഹേച്ഛകളോടുള്ള ദാരിദ്ര്യത്തിനും കാരണമാകുന്നു. അല്ലാഹുവാണ് സഹായം തേടപ്പെടേണ്ടവൻ.

 

പ്രൊഫ. ഡോ. സ്വാലിഹ് ബിൻ അബ്ദിൽ അസീസ് ബിൻ ഉഥ്മാൻ അസ്സിന്ദി حَفِظَهُ اللَّهُ

قواعد في فقه القلوب ൽ നിന്നും എടുത്തത്.

 

 

www.kanzululoom.com